Tέλος ο φόβος της βαθμολογίας στα παιδιά



 "...Κάθε χρόνο τέτοια εποχή , η ίδια ιστορία. Οι διευθυντές ζητάνε να ετοιμάσουμε τη βαθμολογία τριμήνου και μένα με πιάνουν τα νεύρα μου!!! Αίσχος!!! Δε θέλω να παραδώσω αυτό το παλιόχαρτο με τους βαθμούς των μαθητών μου! Οι διευθυντές βέβαια δε φταίνε , αλλά και ‘γω έχω τους λόγους μου που δε θέλω ν’ ακούω και να βλέπω ελέγχους...." 

 fresh-education
Απόσπασμα από μία παλιά, αλλά επίκαιρη άποψη του "δυσλεκτικού δασκάλου" που τα επιχειρήματά της μπορείτε να τα διαβάστε εδώ  

Πέρα από τα επιχειρήματα που χρησιμοποιεί ο "δυσλεκτικός δάσκαλος" παραθέτουμε τις απόψεις  των  Michael Aplle και Michael F.D Young(σύνθεση) για το θέμα της αξιολόγησης των  μαθητών, χωρίς να έχουν πρόθεση να αποδώσουν τις ευθύνες στον βαθμολογητή εκπαιδευτικό (αλλά στους μηχανισμούς -θεσμούς δημιουργίας των κατηγοριών αξιολόγησης). Ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα είναι η άποψη των Andrew Gitlin & John Smyth  οι οποίοι υποστηρίζουν ότι ο εκπαιδευτικός βαθμολογώντας τον μαθητή του, δείχνει ότι αποδέχεται τέτοιες πρακτικές στο σχολείο, άρα και την δική του αξιολόγηση.

Michael Aplle, Ιδεολογία και αναλυτικά προγράμματα, Παρατηρητής, σ.σ 271-278
Michael F.D Young, Κnowledge and control, London 1971 σ.2

To σχολείο και οι εκπαιδευτικοί έχουν αναπτύξει κατηγορίες αξιολόγησης των μαθητών που τους αντιμετωπίζουν ως θεσμικές αφαιρέσεις. Όχι  δηλαδή ως συγκεκριμένα πρόσωπα που έχουν πραγματικούς δεσμούς με την πολιτιστική και οικονομική αναπαραγωγή. Οι κατηγορίες αξιολόγησης που χρησιμοποιούνται από το σχολικό μηχανισμό, στην ουσία  είναι κοινωνικές κατασκευές που επιβάλλονται σε κάποιες άλλες, που ενώ υπάρχουν δεν εμφανίζονται ποτέ. Έτσι κατηγορίες αξιολόγησης των μαθητών όπως: «πολύ καλός», «άριστος», «έξυπνος», «τεμπέλης», άλλες άτυπες και άλλες τυπικές, στην ουσία είναι ιστορικά διαμορφωμένες και «φυτρώνουν» στη φύση των υπαρχόντων θεσμών, όπως είναι το σχολείο. Επειδή όμως αυτές οι κατηγορίες αξιολόγησης βασίζονται σε θεσμικές αφαιρέσεις, και αποτελούν στην ουσία έναν κοινότυπο μέσο όρο αξιολόγησης ο εκπαιδευτικός έχει ευκολότερο έργο στις αξιολογήσεις του εφόσον δεν εξετάζει βαθύτερους κοινωνικο-οικονομικούς παράγοντες που οδήγησαν το μαθητή να αξιολογηθεί με συγκεκριμένο χαρακτηρισμό.
Από την άλλη, η  χρήση συγκεκριμένων και επίσημων αξιολογικών κρίσεων για την επίδοση του μαθητή από το σχολείο αποκτά επιστημονικό κύρος, διότι προέρχεται από ένα επιστημονικό- σχολικό μηχανισμό. Με αυτό τον τρόπο δίνεται και η «ευκαιρία» να μη γίνεται  προσπάθεια  βαθύτερης εξέτασης της θεσμικής ενοχής των αξιολογικών κρίσεων ιδιαίτερα σε μαθητές με αρνητικές κρίσεις.
Οι αρνητικές αξιολογικές κρίσεις όμως μεταδίδουν και μια ποιότητα κατωτερότητας σε εκείνους που αξιολογούνται. Ένας «ολόκληρος» θεσμός, το σχολείο, αναφέρεται σε ένα άτομο με την αξιολογική του  κρίση και έτσι ουσιαστικοποιείται και η ιδιότητα αυτή του ατόμου στο διηνεκές, και στις σχέσεις του με τους άλλους θεσμούς που θα γνωρίσει στη ζωή του. Δύσκολα θα ξεφύγει από αυτούς τους χαρακτηρισμούς, όταν ο πρώτος και ο επίσημος θεσμός που ήρθε σε επαφή τον αξιολόγησε αρνητικά.  Όλα αυτά κάνουν όχι μόνο δύσκολη την αλλαγή των συνθηκών που οδήγησαν το μαθητή να αξιολογηθεί αρνητικά ,αλλά ρυθμίζουν και τη μελλοντική συμπεριφορά του, ενεργώντας στην ουσία  το άτομο να επαληθεύσει μια αυτοεκπληρούμενη προφητεία.



  Andrew Gitlin & John Smyth, Teacher Evaluation, educative Alternatives, The Palmer Press, London 1989
"Οι εκπαιδευτικοί τείνουν να εξαρτώνται από άλλους για να αναλύσουν τα καλά και τα κακά των πρακτικών τους στην τάξη. Αυτό είναι ιδιαίτερα προβληματικό σε ένα επάγγελμα που είναι το ίδιο στραμμένο στην αξιολόγηση των μαθητών. Το αποτέλεσμα είναι ότι η έμφαση στην αξιολόγηση των εκπαιδευτικών αναπαράγεται όταν οι εκπαιδευτικοί υποδέχονται, τις επιβαλλόμενες από έξω πρακτικές με τις οποίες αξιολογούνται οι μαθητές. Έτσι η αξιολόγηση γίνεται ένας τρόπος της συμμόρφωσης των μαθητών, με τον ίδιο τρόπο, με τον οποίο εξωτερικοί παράγοντες εξασφαλίζουν τη συμμόρφωση των εκπαιδευτικών μέσω της αξιολόγησης"



ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΣΧΕΤΙΚΑ

Δεν υπάρχουν σχόλια: